Вадзянік

Сівавусы, згорблены, я залег між цінай,
І гадамі грэюся - сплю на дне рэкі.
Твар травой аблутана, бытцым павучынай,
Засыпаюць грудзі мне жоўтые пяскі.
Над вадой ля берэга, ціха сьпіць асока,
Ды лаза зялёная жаліцца-шуміць,
Хвалі ціха коцяцца і бягуць далёка, -
І усё навокала сном адвечным сьпіць.